HalloAllemaal

Ikben uitverkoren om de laatste dagen van onze reis naar Kenia te verslaan.

Datum24-7-2010

Vanmorgenvroeg ontbijt en dan de hele dag op safari door de Massai Mara.

Wehebben deze dag veel kilometers gemaakt en veel gezien, de beloofde olifanten,een paar arenden, veel kuddes gnoes, zebrax92s, gazelles, en leeuwen op jacht, wehebben niet gezien of ze een prooi konden bemachtigen. Wat we ook hebben gezienis de trek van de gnoe en zebra over de rivier richting Tanzania. Het wachtentot de dieren begonnen over te steken duurde wel even, maar toen het begon,reden alle chauffeurs met een noodgang naar de rivier om ons de mooisteplaatjes te laten schieten. Honderden gnoes staken de rivier over, toen hetoversteken op deze plaats stopte, wisten de chauffeurs nog een plek te vindenwaar nog eens honderden dieren overstaken. Dit oversteken van de dieren is eenjaarlijks fenomeen en je moet geluk hebben om dit te kunnen zien.

Eenaantal van ons heeft op het dak van de busjes gestaan om fotox92s te nemen.

Deeerste maraboe gaf vandaag eveneens acte de presance.

Moeen voldaan verlieten we laat in de middag het park voor het diner wat doorJozef was klaargemaakt en daarna douchen en naar bed, want de volgende morgenwas het weer vroeg dag.

25-7

Dezemorgen extra vroeg uit de veren voor een ochtendsafari voor het ontbijt.

Volgensingewijden zouden in de vroege morgen nog veel meer dieren te zien zijn,behalve deze morgen, want alle dieren hielden een uitslaapdag, alleen een paar kuddeszebrax92s en gnoes, dat was het, maar zelf heb ik genoten van het uitzicht overde Massai Mara.

Daarnaeen laat ontbijt of een vroege lunch en op bezoek bij de Massai, een stam dienog veel oude gebruiken in ere houdt, (Ann vertelde dat vrouwenbesnijdenis hiergewoon is). De mannen verzorgen het vee en de vrouwen zijn verantwoordelijkvoor veel dingen:  bouwen het huis vantakken en koeienvlaaien waar ze de muren mee dicht maken. Na verloop van tijdwordt dit hard en blijft het ongeveer 10 jaar overeind.

Wewerden ontvangen met dans en een hoorn en moesten zelf ook mee doen. De mannenlieten ons zien hoe hoog zij kunnen springen, want hoe hoger je kunt springenhoe meer aanzien. Wij moesten ook meedoen, maar kwamen niet zo hoog. Na deontvangst nog een bezoek bij xe9xe9n van de mensen thuis, een rokerige en donkerehut, uche, uche. Op het vuur werd gekookt, maar dit vuur is ook om de muggen teverdrijven. Na dit alles nog naar de souvenirmarkt, men wil tenslotte ook nogwat aan ons verdienen. Daarna in de busjes gestapt en via een slechte weg (wandelende nieren?) naar Nakuru, waar we vroeg in de avond in een mooi hotelaankwamen.

26-7

Vandaagop safari bij Lake Nakuru, een meer met duizenden roze flamingox92s. Hier kwamenwe echte ambtenarij tegen bij de entree, er was een verschil van 5 shilling(0,05 cent) waardoor het even duurde voordat we binnen waren.

Voorwe bij het meer zijn gaan kijken eerst in het bijbehorende natuurgebied rondgereden, waar we al kort bij de ingang stuiten op een paar jonge hyenax92s,fotox92s gemaakt en weer verder.

Indit reservaat veel apen. Ook hier veel zebrax92s, gazelles en gnoes. Later op derit nog een paar neushoorns en een kudde buffels. Toen naar het meer, xe9xe9n vande mooiste locaties die we deze reis gezien hebben, een schitterend uitzicht enlangs de oever flamingox92s zover het oog reikte. Als je rustig naderde kon je erdicht bij komen.  In de bomen een paarroofvogels en maraboes, alleen maar genieten. Langs de oever nog een paarhyenax92s gespot, op de plaat gezet, een paar plaatjes gemaakt van Casey, de zoonvan Wim en Ann, flamingox92s en nog veel meer. We zijn nog op een klif geweest omuit te kijken over het meer en omgeving waar veel apen waren(alles dichts.v.p.) die uit een bus een brood stalen en daarna achter elkaar aangingen rondeen boom om het brood te bemachtigen. Ook hier nog een paar leuke plaatjesgeschoten van Casey met een aapje.

Terugnaar de uitgang kregen we de kans xe9xe9n van de mooiste plaatjes te maken van dehele reis, er liep een leeuw op een boomtak die aan het eind ging liggen op dezetak. Wim had dit zolang hij in Kenia verblijft, nog nooit gezien.

Terugvoor een late lunch en daarna vertrek naar Nairobi voor de laatste nacht inKenia. In de hoofdstad aangekomen, belanden we in de file en dan praat ik nietover een file zoals op de A4, maar in een complete verkeerschaos zoals wij inNederland gelukkig niet kennen. Alles en iedereen rijdt elk gaatje dicht wat zekunnen vinden, over de stoep, door de berm, het maakt niet uit als je maarvooruit kunt komen.

Gelukkighebben we uiteindelijk ons hotel wel bereikt.

Inde avond namen we tijdens het diner alvast afscheid van Jozef, broer van Ann ,dievan ons een gitaar kreeg aangeboden. De chauffeurs kregen een fooi en Ann enWim een presentje van ons voor de goede zorgen. Dit alles deden we deze avondomdat we morgenochtend zeer vroeg op moesten staan.

27-7

Dezedag is de laatste dag van de reis, we gaan in de vroege morgen om 04.30 uur open om 05.00 uur, na Marjon en Monique gedag en nog een goede beklimming van deKilimanjaro gewenst te hebben, op  wegnaar het vliegveld een kilometer of 30 buiten Nairobi en namen daar afscheidvan Wim.

Wezijn door de scan gegaan, bagage ingeleverd, door de douane en dan wachten opvertrek met Kenia Airlines. De laatste shillings bij elkaar gelegd en wat etengekocht. Om 08.30 uur vertrokken we voor een vlucht van 8 uur naar Schiphol. Aanboord wat eten, slapen of lezen en wat schrijven. Aangekomen de bagage ophalenen op weg naar de wachtende families. Ik was iets later, omdat er in mijnrugzak een paar beeldjes zaten en de douane in de veronderstelling was dat zevan ivoor waren, dus uitpakken. Dit bleek niet het geval en kon ik me met enigevertraging bij mijn familie voegen.

Dit is het einde van een mooie en somsconfronterende reis.

Totslot nog dit, we hebben met elkaar gehuild en gelachen, zijn geschokt doordingen die we gezien hebben, zijn verbaasd geweest dat de mensen soms eenlevensvreugde uitstraalden die we, gezien de omstandigheden, niet kondenbegrijpen. We zijn dankbaar dat we voor hen iets konden betekenen, al is hetmaar een druppel op een gloeiende plaat. We bedanken Ann en Wim voor de opengesprekken die we met elkaar gevoerd hebben en bedanken de bevolking van Sefuvoor alles wat zij hebben laten zien over hun levensomstandigheden, waardoorwij een indruk hebben gekregen hoe zij leven en indien mogelijk, werken.

ArieKoppert

P.S.Dit is niet het einde van de web-log, er komt nog een verslag van de beklimmingvan de Kilimanjaro.

Beste Allemaal,

Gisteren zijn wij met 11 mensen weer in Nederland aangekomen. Monique en Marjon gaan deze week nog de Kilimanjaro beklimmen en komen volgende week woensdag terug.

We willen iedereen nogmaals bedanken voor alle leuke reacties! Hieronder volgt het bericht van zaterdag 24 juli. Deze kon helaas niet geplaatst worden toen wij in Kenia waren omdat hier geen internet verbinding was. Ook zal er nog een stukje volgen over de rest van de Safari. Kortom : houd de site in de gaten!

Jambo!

Vandaag een berichtje vanuit de Maasai Mara. Jullie hebben een tijdje niets van ons gehoord omdat wij een aantal dagen heerlijk aan het bijkomen waren in Malindi.

We hebben ontzettend genoten in Malindi. We hebben veel gepraat over alle indrukken van de dagen ervoor. Het hotel was ontzettend luxe. Dit geeft een dubbel gevoel omdat je net uit een gebied komt waar veel armoede heerst. Toch was het heerlijk om even bij te tanken want onbewust waren we allemaal toch wel erg moe. We hebben veel gerelaxt maar hebben ook nog een uitstapje gemaakt. We zijn naar de historische ruines van Gedi geweest, waar wij diverse verhalen over de Sultan hoorde die daar gewoond heeft. Ook mochten we de aapjes bananen geven en zijn we naar een mooie vlindertuin geweest. Vervolgens vertrokken we naar Watamu. Ook dit is weer een klein paradijsje, een mooi wit strand en prachtig uitzicht.

 Regelmatig werd er een bezoekje gebracht aan de Tourist Market, wat voor de nodige discussies zorgden. Sommige groepsleden hadden erg veel moeite om kalm te blijven. Dit keer waren niet de Kenianen een bezienswaardigheid voor ons, maar wij voor de Kenianen. We moesten met iedereen mee hun winkeltje in. Het was dan natuurlijk ook wel de bedoeling dat de portemonnee van ons wat dunner zou worden en die van de Kenianen wat meer gevuld. Voor een aantal groepsleden was het afdingen een lastige klus en was de portemonnee sneller leeg dan verwacht.

Ook zijn we 1 avond wezen stappen, hier waren wij wederom de bezienswaardigheid. Dit komt natuurlijk door onze goede en bijzondere stijl van dansen Vooral de mannen waren erg in trek. Het werd zelfs zo erg dat de mannen niet alleen aan de bar durfden te zitten. Dit tot vermaak van de vrouwen uit onze groep. Jan had vooraf de nodige smoesjes waarom hij niet wilde dansen, totdat hij alleen met de mannen bij de bar achterbleef. Hij sprong plots de dansvloer op en liet ons een aantal geweldige moves zien. Ook Arnoud en Bert gooiden hun heupjes los : kortom het was een geweldige avond. Na een aantal heerlijke dagen, en korte nachtjes vlogen wij vanuit Malindi weer naar Nairobi. Hier hebben wij nog 1 nachtje geslapen waarna wij vanmorgen vroeg vertrokken richting de Masaai. Na een rit van 6 uur waarin wij aardig door elkaar geschud zijn kwamen we aan op onze camping. Tijdens de rit passeerden de nodige onderwerpen de revue , hierdoor vloog de tijd voorbij. Niet alleen de tijd vloog voorbij, ook vloog onze reserveband ineens voorbij. Nadat een ander busje onze band terugbracht en deze weer onder de auto werd gemonteerd konden wij verder rijden.

We zijn nu net terug van onze eerste game drive. We hebben al een aantal wilde dieren gezien o.a. 2 leeuwen die hun prooi heerlijk aan het opsmullen waren. Ook zagen wij zebrax92s, aasgieren, struisvogels, gnoex92s,  een jakhals en gazellen. De olifanten die Wim ons beloofd had waren verstoppertje aan het spelen, hopelijk zien we deze morgen. Ook willen we nog graag luipaarden en cheetax92s zien, Wim vertelde zijn grote droom: Parende leeuwen zien. We duimen voor hem ( en natuurlijk ook voor onszelf) dat we dit nog te zien krijgen.

1 ding is zeker: we gaan nog een aantal mooie dagen tegemoet!

 Groetjes Mirjam & Marielle

Vandaag hebben we Farmersxb4 Court verlaten. Vanmorgen om half 7 stond er koffie en thee klaar en om 7 uur vertrokken we naar Malindi. De ouderen onder ons mochten in de luxe landcruiser en de jongeren en Arie werden in een 14-persoons busje gestopt samen met een bewaker en het hulpje van de chauffeur. Na vier uur kwamen we aan in het hotel waar we tot donderdag verblijven.

Na een week van keihard werken in de hete zon, en een week van vele indrukken zijn we nu beland op een heerlijke plek om alles te laten bezinken en wat tot rust te komen. Zeker de laatste dagen werd duidelijk dat iedereen toch wel moe was. Zo heeft zondagmiddag zox92n beetje iedereen een powernappie (voor degenen die dit woord niet kennen: een middagdutje) gedaan om weer een beetje tot leven te komen. We hebben zoveel gezien, gedaan en ervaren in de afgelopen week, dat we gewoon allemaal meer energie zijn verloren dan je normaal gesproken doet.
Nadat de kamers verdeeld waren en de spullen in de juiste kamers stonden zijn we wat gaan eten in town. Hier was ik natuurlijk weer degene met pech, want terwijl de hele groep zijn bord al leeg had, kwam na lang wachten mijn bord ook eindelijk.
Over pech gesproken.. Sinds gister is mijn voet dik door een ontsteking en loop ik mank van de pijn. Vandaag werd het met de minuut pijnlijker dus Wim besloot dat ik naar de dokter moest. Nu was ik niet de enige die naar de dokter ging, want een vrouw uit Sefu (de plek waar wij de school bouwden) ging ook naar de dokter. En wel voor implantaten in haar bovenarm die dienen als anticonceptie. Ze had ze al, maar die moesten verwijderd worden en er moesten nieuwe geplaatst worden. Omdat ik ook naar de dokter moest, had ik het x91gelukx92 om hier bij te zijn. Er kon nog iemand mee en dat werd Marixeblle. Het was bijzonder om te zien hoe ze te werk gingen. Verdovingsprik, sneetje in de arm en vervolgens met een schaartje die zes buisjes uit haar arm verwijderen. En dit ging niet makkelijk, maar met een hoop gepor en getrek. Terwijl Wim, Marixeblle en ik toekeken werden xe9xe9n voor xe9xe9n die buisjes verwijderd. En terwijl Marixeblle zei dat ze er goed naar kon kijken werd ze in ene keer lijkwit. Ze liep de kamer maar even uit voor het fout zou gaan. Na tien seconden kwam ze om het hoekje en vroeg of ik even wilde komen om haar op te vangen voor het geval ze flauw zou gaan vallen. Dus ik liep hinkend en met pijn naar de gang om haar te ondersteunen. Het scheelde niet veel of de vriendelijke, vrouwelijke dokter had drie clixebnten aan ons gehad. Het bleef gelukkig bij twee. Toen de vrouw uit Sefu klaar was na aan twee armen behandeld te zijn (ze wilde de nieuwe implantaten in haar andere arm), was ik aan de beurt. Na het maken van wat amputatie grappen van tevoren ging ze te werk met wat betadine en een gaasje. Nu lijkt dit onschuldig, maar wat een pijn heb ik geleden. Met grof geweld wreef ze het korstje open en werd alle rotzooi er uitgeperst. Tot verbazing van Wim en Marixeblle (zij was er inmiddels wat beter aan toe) was mijn reactie op de pijn die ik kreeg een onwijze lachbui. Ik heb het bed fijngeknepen en dus mx92n armspieren getraind, en ik heb zo hard gelachen dat ook mx92n buikspieren weer even getraind zijn. Ik kreeg medicijnen mee tegen de pijn en een leuk afspraken kaartje voor in mx92n plakboek. Met nog even veel pijn als toen ik daar binnenliep, liep ik weer naar buiten. De dokter had ook nog een leuke mededeling: drie tot vier dagen je voet droog houden. Dit betekent dus dat ik moet douchen met xe9xe9n been in de lucht en dat ik niet mag zwemmen. En laten deze komende drie dagen nou precies dxe9 drie dagen zijn dat er een mogelijkheid is tot zwemmen. Dat zit er voor mij dus niet in. Ik zal degene zijn die alle fotox92s moet maken vanaf de kant. In plaats van drijven op het water zal ik wegdrijven in het zweet, zo warm dat het hier is.
Het is zwaar pech, maarja, volgende week moet ik de Kilimanjaro gaan beklimmen dus dan moet het voetje wel weer werken!

Na dit Keniaanse dokteravontuur begaven we ons met enkele Tuktuks naar de Tourist Market. Even misten we Ellen, Jolanda en Arie, nadat zij zich naar de normale markt hadden laten rijden. Gelukkig bestaat daar tegenwoordig de mobiele telefoon voor dus na een kwartiertje waren ook zij bij de juiste markt. We hebben de behoorlijk grote markt afgestruind (ik met pijn en moeite), waarbij we elk winkeltje ingelokt werden. En dan hadden we nog wel een Keniaan bij ons (Wim kende hem) die de marktlui vertelde dat we vrienden van William vd Burg zijn en dat ze ons niet moeten lokken. Het mocht echter niet baten. Die Kenianen moesten eens weten hoeveel toeristen afknappen op dat opdringerige gedrag. Goed, uiteindelijk heeft niemand iets gekocht, we hebben alleen wat rond geneusd. De liefhebbers gaan morgen terug om hun goeie centen uit te geven aan de toch wel leuke souvenirtjes.

Op het moment is het grootste deel van de groep op stap. Even een kijkje in het avondleven van Malindi. En ik? Ik zit op bed met mx92n been omhoog (mx92n kamergenoot Marjon is hier gebleven voor mij dus ik ben niet eenzaam en alleen), neem nog een pilletje tegen de pijn en ga dan heerlijk slapen.
Morgen is er weer een dag.

Monique

Lieve lezers,
Zaterdag 17 juli, de dag startte met een luxe ontbijt dat bestond uit een pannenkoek en een wentelteefje. Over het eten hebben we hier niet te klagen. 2 keer per dag krijgen we een warme, vaak Hollandse maaltijd en sxb4morgens een uitgebreid ontbijt.
Na dit heerlijke ontbijt zijn we naar de kleuterschool toe gereden waaraan Erik en Annemarie in februari en maart gestart zijn met de bouw. Deze school hadden we aan het begin van ons verblijf in Mpeketoni al bezocht. Toen werd er nog druk gewerkt aan het laatste schilderwerk. Nu was de kleuterschool helemaal af en klaar om geopend te worden!
Een aantal fotox92s verder vertrokken we weer naar Sefu. Dit was onze laatste werkdag in Sefu. We werkte vandaag symbolisch, wat een aantal mensen wel erg letterlijk namenx85 Omdat het onze laatste dag was in Sefu hebben we er een feestdag van gemaakt en daarbij hoort natuurlijk een feestmaaltijd. Voor de Keniaanen is het eten van geitenvlees echt een luxe en een feest. De eerder gekregen geit en nog twee geiten gesponsord door Arie en Mirjam, werden geslacht en boven het vuur geroosterd. Tijdens de lunch kregen alle foendies en ouders die mee hadden geholpen een stuk geitenvlees.
Na anderhalf uur symbolisch gewerkt te hebben, werden we allemaal bij elkaar geroepen, want er was voor ons door de ouders weer wat zang en dans ingestudeerd. Natuurlijk kregen wij de kans niet om tijdens het dansen stil te blijven staan. We werden meegesleurd om mee te dansen. De mensen hier zijn onvermoeibaar! Na ongeveer een uur dansen in de warme zon waren wij allemaal helemaal uitgeteld en stond gelukkig al weer een heerlijke lunch voor ons klaar om even wat energie bij te kunnen tanken. De foendies kregen hun geitenvlees, want een aantal van de groep ook geproefd. Ik vond het wel lekker, het smaakte naar biefstuk.
Terwijl de foendies en de ouders lekker zaten te eten werden alle kinderen vermaakt met scooby doo touwtjes, glittertatoox92s, balspellen, twister en de auto die als heus klimrek werd gezien.
Na een afscheid van alle foendies, ouders en kinderen zijn we weer vertrokken naar Farmers Court. De bouw zit er op, wat is dit snel gegaan en wat is de school al ver gevorderd! De muren staan, de raamkozijnen zitten er in, de dakspanten zijn in de maak en zijn geverfd. Kortom er is een ruim een week tijd heel veel werk verzet! Dit alles onder begeleiding van de foendies , met behulp van de ouders en natuurlijk met onze helpende handen voor Kenia!

Om vier uur kwamen er drie aidspatixebnten praten over het kippenproject waar Wim mee bezig is. De aidspatixebnten krijgen de kans om kippen te fokken om de eieren die ze leggen te kunnen verkopen op de markt. Op deze manier komen deze mensen ook nog aan wat geld om rond te kunnen komen. Dit alles is mogelijk met het microkrediet (lenen zonder rente) dat Wim aan hen verstrekt.

Na het lekkere echte Afrikaanse eten, dachten we te kunnen ontspannen, maar dat zat er nog niet in. Er kwam een verassing, een open podium met zang, dans en grappen. Na 10 minuten liepen we de polonaise en na een half uur zaten we met de hele groep op de grond te roeien.
Met het liedje kedeningden (Guus Meeuwes) en toen kwamen allemaal Nederlandse liedjes op tafel we kwamen niet meer bij van het lachen. Het was een geslaagde dag en voldaan gevoel.

Moe maar voldaan werd het tijd voor ons heerlijke bedje..

Zondag kerkdag/rustdag
Na iets uitgeslapen te mogen hebben zaten we om half negen aan de ontbijttafel. Na een heerlijk ontbijt en wat vrije tijd tussendoor begon om half twaalf de kerkdienst. De kerk was moeilijk te vinden en was vrij klein. Na een aantal liedjes, dansjes van de kinderen en een preek werden alle mensen die in de kerk zaten aan ons voorgesteld. Daarna was het onze beurt om ons voor te stellen. Na ruim anderhalf uur zat de kerkdienst erop. We dachten gelijk naar huis te kunnen gaan, maar helaas startte de auto niet en er was geen netwerk om iemand te kunnen bellen om te komen helpen, tja je blijft in Kenia. Na een tijdje zijn de hulptroepen toch ingeschakeld en konden we nat naar huis. Hier in Kenia kan het ook behoorlijk regelen zijn we achter gekomen. Gister nacht is het begonnen met regenen en het is tussendoor bijna niet meer droog geweest. De regen komt hier echt met bakken uit de lucht. Hierdoor viel het plan om x91smiddags naar strand te gaan ook lichtjes in het water.
Uiteindelijk is er sx92middags een groep naar Mpeketoni geweest om ergens een drankje te doen. Ook zijn er de eerste nijlpaarden gespot. De rest van de groep heeft een aantal uurtjes slaap proberen in te halen.

Het verblijf in Mpeketoni zit erop. De koffers worden gepakt. Morgen zullen we vertrekken naar Malindi om daar een aantal dagen te kunnen ontspannen na het harde werken. Het verblijf in Farmers Court is omgevlogen. We hebben het hier allemaal erg naar ons zin gehad en zullen de plaats, het eten, de gastvrijheid en de zorg voor ons missen!

Groetjes aan alle thuisblijvers. We vinden het top om de berichten van jullie te lezen en kijken er iedere dag naar uit!

Leanne en Marjon

VRIJDAG 16 JULI

Lieve mensen
Vandaag een volle dag aan de het werk, na een heerlijk ontbijtje stappen we in de pick up op weg
naar Sefu.
Iedereen smeert nog een laagje zonnebrand op en dan gaan we aan de slag.
We kunnen verder met de ramen, je kan verven, je kan zagen. Het motto is pak aan waar je goed in bent.
Doe wat je leuk vindt en doe soms iets wat je minder leuk vindt.
Vandaag werd ik uitgenodigd voor een bezoekje bij iemand thuis, we spraken af: om 11.00uur gaan we met je mee.
Na nog wat gedane arbeid vertrek ik met Jolanda en Arie voor het bezoek.
Twee vrouwen voorop met de baby op rug en wij er achteraan.
Ze liet ons nog wel even weten dat we onderweg wat water zouden tegen komen.
Geen probleem, met onze waterdichte schoenen zou dit wel lukken. Na een kwartiertje lopen kwamen we bij het water en binnen enkele stappen liepen we tot onze kniexebn in het water.
Voor ons een leuke ervaring, maar ze vertelde ons dat het water in het regenseizoen tot je middel staat. Als je dan elke dag naar school moet is de lol er gauw vanaf.
Weer aangekomen op het droge vervolgde we onze weg. Ondertussen vertelde ze ons over de maxefs en over de katoen velden, al zingend kwamen we aan bij het huisje, of misschien beter gezegd: hutje.
We waren zeer welkom en mochten het hutje van binnen zien; een bed waar de ouders en twee kinderen in slapen en een gespannen lijn wat diende als kleding kast.
De keuken was ingericht met wat stenen waar ze op kookte en ik zag een paar schalen en een plastic ton voor het water, je wordt er stil van.
Wat ons wel op viel was dat alles rondom het hutje er keurig uit zag.
We hadden nog wat kleine presentjes en slippers bij ons. Wat een dankbaarheid lieten ze blijken en wat een goed bezoek was dit.
De vrouw liep nog even mee tot aan het moeras waarna ze ons uitzwaaide en wij onze weg weer vervolgde. We waren weer een ervaring rijker.
De andere vrouw(Patricia ) liep al zingend voorop door het moeras, rechtstreeks naar de bouw, dachten wij.
Niets was minder waar. Eenmaal weer op het droge gingen we nog even wat buurtjes af om 13.30uur kwamen we aan op de bouw, waar ons een heerlijke lunch stond te wachten.
Nog even met zx92n alle wat stenen sjouwen en na een voldane dag weer terug naar FARMERS COURT.

Onderweg terug bedacht ik me wat geweldig het is om een helpende hand in Kenia te zijn en om dit mee te mogen maken.
Ik weet en ervaar dat Sefu geholpen is met de helpende handen voor Kenia , tegelijkertijd geloof ik dat gevouwen handen voor Kenia ook onmisbaar zijn.

Morgen de laatste dag in Sefu dat gaat vast een klein feestje worden.

Groeten en veel liefs,
Ellen Vermeer

Lieve thuisblijvers,
Vandaag is het alweer onze 11e dag op reis. En ook vandaag waren er weer veel belevenissen! Na het ontbijt reden we naar de bouwplaats in Sefu. Daar aan gekomen werden de taken verdeeld en ging iedereen ijverig aan de slag met de volgende werkzaamheden;
xb0 tralie werk in de ramen monteren, voorafgaand moest dit op maat gezaagd worden, recht geslagen en in gevet worden,
xb0 spanten van het dak zagen,
xb0spanten in de koolshit zetten,
xb0 beton ijzer vlechten, daarvoor moet je ijzers knippen
xb0metsel werk op een stijger.
Kortom we vervelen ons niet er is voldoende te doen en voor ieder wat wils. Enthousiaste vrouwen uit het dorp kwamen ons gezelschap en hulp bieden en de mannen kwamen ons versterken met het werk. Vandaag hadden we de luxe van een halve werkdag. Wim en Ann hadden een verrassend middag programma in elkaar gedraaid. Na de lunch vetrokken in de pick up naar de eerste excursie; de steengroeve. Daar werd pas enorm hard gewerkt. Ongelofelijk. Stenen uit bikken voor 10 eurocent. Wie begint daar nu nog aan? Uit respect hebben we maar wat gelapt en de mannen een zakcentje toe gestopt. Daarna reed onze drijver ons naar het 2e adres. Een school gingen we bezoeken, die al eerder is gebouwd. Vlakbij de school aan gekomen doken zeker 100 kinderen uit de boes boes op en verwelkomden ons feestelijk met zang en dans. En het werd me daar een feest! Na een uurtje zwaaiden we de kinderen, ouders en leerkrachten uit en gingen op weg, dwars door de jungle. Het volgende bezoek was aan een gezin met een sjamba (akker), die door een renteloze lening (micro credit) een beter bestaan proberen op te bouwen. Door de lening hebben zij een irrigatiesysteem kunnen kopen waardoor de oogst veel succes voller is geworden. De akker en de moestuin stonden er prima verzorgd bij en de mensen werken hard om een beter leven te krijgen. Het laatste bezoek werd gebracht aan een islamitische school. Ook daar was het ontvangst enorm hartelijk. Opnieuw een heel programma voor ons in elkaar gedraaid. Muziek, zang, dans en speechen. Echt super enthousiast als de leerlingen, leerkrachten en ouders zijn. Hierna liepen we met de kinderen en hun familie mee naar het dorp en mochten we een kijkje nemen in hun woningen. Bijzonder aan het bezoek was dat ondanks het verschil in religie wij met veel enthousiasme en warmte werden ontvangen en daardoor van het verschil weinig was te merken. Dit is in Nederland/in de wereld vaak anders. Regelmatig zijn er botsingen tussen religieuze groeperingen. Hierna gingen we echt richting Farmer Court en stond er voor ons heus happy meal (kip & patat)klaar! Opnieuw een bijzondere dag met vele indrukken en ervaringen.
Als aanvulling wil ik nog vertellen dat Mirjam en ik donderdag en vrijdagmorgen een kijkje hebben mogen nemen bij de Rotary Doctors. We wilden graag onze verpleegkundige kennis verruimen door met een huisarts mee te lopen. We hebben gezien hoe een spreekuur draait en welke problematieke zich hier afspelen, hoe patixebnten worden behandeld en vervolgd. We kwamen tot de conclusie dat er een groot verschil is tussen de behandel mogelijkheden in Nederland en Kenia. De behandel mogelijkheden zijn in Kenia zeer beperkt en verontrustend.

Tot slot alvast enorm bedankt voor alle leuke reacties die wij iedere avond aan elkaar voorlezen. We kijken dus echt naar jullie mails uit!
Groeten Jolanda

Lieve allemaal,

Vandaag weer een verhaal op de blog. Ten eerste willen we jullie hartelijk danken voor alle leuke reacties. Iedere avond na het eten gaan we er echt even voor zitten. Fantastisch om te zien hoe jullie met ons meeleven.
De afgelopen twee dagen hebben we weer heel veel meegemaakt, dus waar begin je dan. Laten we maar beginnen met hetgeen waar we hier voor gekomen zijn: de bouw van de school. Na een aantal dagen bouwen, is er al goed te zien dat er hard word gewerkt. De muren worden steeds hoger, de ventilatie onder de raamkozijnen zijn klaar en de voorbereidingen worden inmiddels getroffen voor de dakspanten. Mooi ook om te zien dat de lokale bevolking zich inzet en blij is met onze komst. We voelen ons hier enorm thuis en ze zijn erg gastvrij. Gisteren heeft een van de moeders van het dorp bijvoorbeeld haar ontbijt meegenomen om ons dat te laten proeven. Vandaag hadden we voor haar een ontbijtje Hollandse stijl meegenomen. Hier wordt dan ook de andere kant van de reis duidelijk zichtbaar. Armoede!
Enkele van ons zijn met de dorpsbewoners meegegaan naar de huizen. Lemen hutjes waar met moeite een bed in past. Een dak van gedroogde palmbladeren wat alles behalve waterdicht is (en inmiddels hebben we ontdekt dat het hier echt kan storten). In de hoek wat as en hout uit het bos, drie stenen en dit is dan de keuken. Eigenlijk verschrikkelijk om te zien en schaamte is dan ook wat je voelt wanneer je bedenkt waar we ons thuis allemaal druk om maken.
Gisteren hebben we een tweetal scholen bezocht en ook de opening van een waterput. Dit was een mooi, maar emotioneel moment. De waterput staat op het land van een van de medewerkers van de shamba. Wegens een stammenprobleem konden zij geen water putten uit de bestaande put in de omgeving. Het gezin, vader, moeder, drie kinderen en drie aangenomen wezen had duidelijk weinig om van te leven. Moeder had duidelijk zichtbaar een zeer slechte gezondheid. Ondanks deze armoede kregen wij als dank een geit. Nu zullen jullie denken: een geit? Maar dit is hier zox92n beetje het grootste kado wat je iemand kan geven en dan te bedenken dat dit echt uit het hart komt, omdat deze mensen dit eigenlijk niet kunnen missen. Hartverscheurend. Grappig is dan wel weer dat we met de pick-up waren en dat de geit moeilijk te vervoeren was. We hebben hem niet meegenomen, maar de werknemer gaat de geit meenemen naar Farmerx92s Court. Achteraf hadden we de geit natuurlijk gewoon tussen ons in moeten zetten, leuk voor de fotox92s!!
Vanmiddag hebben we met een paar het lokale ziekenhuis bezocht. Wat we hier zagen, was netjes gezegd mensonterend. De omstandigheden waren alles behalve hygixebnisch. Geen middelen om te verzorgen en erger nog geen personeel. We spraken een medewerker van de shamba die bij zijn moeder op bezoek was. Zij heeft diabetes en heeft een lelijke wond op haar grote teen. Ze wachtte nu al een paar dagen op de arts en had nu een gaasje met een pleister op haar teen waar het bloed doorheen kwam.
Hoe we dit allemaal volhouden zul je misschien afvragen? Ten eerste omdat we hier met een doel kwamen: het mee helpen bouwen aan de school in Sefu. En dat doen we! We zien dat dit nodig is en dat we op deze manier echt iets betekenen voor de gemeenschap hier. Daarnaast hebben we een fantastische groep en dat is zeker niet overdreven. We praten veel en hebben ook heel erg veel lol. Met name de ritten achter in de pick-up zijn gezellig. We lachen veel (bijvoorbeeld om elkaars grappige/domme opmerkingen en acties (kijk uit voor dat bankje Jan, anders moet je verzorgd worden in x91the cribx92!). Wat een fantastisch team!!!
Dit is wat het mogelijk maakt om elke dag met goede moed weer aan de slag te gaan. We hebben nog een tijdje te gaan, maar ik weet zeker dat het nu al een onvergetelijke ervaring zal zijn.

Morgen om 7 uur weer aan het ontbijt, dus ik ga er mee stoppen.

Het beste aan de thuisblijvers en namens de hele groep de hartelijke groeten,

Bert Storm.

De eerste steen
Het echte werk is begonnen. Zaterdag hebben we voor de eerste keer de reis naar Sefu afgelegd. Met 15 mensen in een pick-up reden we dwars door de jungle heen, waarmee we veel bekijks trokken. Vanaf alle kanten werd er x91Jambox92 (Hallo) naar ons geroepen. Na heel wat heen en weer geschud te zijn stopte de auto. Voor de auto danste en zong een hele groep mensen. Wim zei dat we maar uit moesten stappen om vervolgens achteraan de rij aan te sluiten en mee te dansen op de afrikaanse manier. Al dansend, ieder aan de hand van een inwoner, werden we naar de bouwplek geleid. Na een conditietest (want dat dansen hield niet zomaar op) en een aantal speeches werd het tijd voor de eerste steen. De eerste steen werd gelegd door Jan en Leanne. Dit had was eerder al bepaald door middel van het trekken van lootjes. Na de eerste steen met veel fotox92s en geklap kon ook de rest van de groep aan het werk. Met behulp van de foendies en ouders hebben we uiteindelijk 3 lagen weten te metselen. Tussen alle bedrijven door hebben we 40 bomen geplant met als doel een mooi schoolplein aan te leggen. Dit deden we samen met de toekomstige leerlingen en de gouveneur van Mpeketoni.

Zondag was het tijd voor weer een rustdag. sx92Morgens hebben we een bezoekje gebracht aan de kerk die gebouwd kon worden met het geld van de kerken vanuit het Westland. Na wat traditionele zang hebben Bert Storm en Celine iets verteld over het project waar we mee bezig zijn. Daarna was er een tweetalige preek waarvan we een lichte gehoor beschadiging hebben gekregen.
Later die middag hebben een duikje genomen in de Indische oceaan. De weg hiernaartoe was zo onverwachts dat we aan Wim begonnen te twijfelen. Midden in de jungle zij Wim `stap maar uit we zijn er`. Na een stuk lopen (Mirjam: Kut, kut, kut mieren!) bereikte we toch het strand. Helaas hier geen mooie strandtenten zoals Wim gezegd had, maar wel hebben we apen gespot!
sx92Avonds de wedstrijd, maar daar zullen we verder geen aandacht meer aan schenken..

Maandag vroeg beginnen en hard werken! We hebben er 3 lagen stenen bij gemetseld en zijn begonnen met het maken van de ventilatie roosters. Al het werk gebeurt met de hand; het metselen, cement aanmaken, stenen dragen, betonijzer vlechten en plaatsen enzovoorts. Er kwamen vandaag weer een hoop ouders en buurtbewoners helpen met het bouwen en koken voor de foendies. Het kwam vandaag weer erg duidelijk naar voren hoe dankbaar de mensen zijn dat we de school aan het bouwen zijn. De kinderen moeten nu rond de 2 uur lopen voordat ze op school zijn.
We hebben veel werk gedaan en om 4 uur plofte we moe en voldaan op een stoel neer. Wat Keniaanse vrouwen schoven bij ons aan en zo ontstond er al snel een interessant gesprek. Vragen die in ons hoofd rondspookten, die wel confronterend waren, konden we stellen. Overal kregen we eerlijk antwoord op waardoor wij verschillende dingen te weten kwamen. Zo zien veel vrouwen er fysiek gezond uit, maar blijkt dit slecht de buitenkant te zijn. Ze hebben wel eten, maar net aan genoeg en iedere dag hetzelfde. Ze leven met de dag, voor onverwachte kosten (denk aan ziekenhuis of doktersbezoek) is gewoonweg geen geld. Er is meer armoede dan vanbuiten te zien is. Ze lijken erg gelukkig, omdat ze altijd lachen, maar in werkelijkheid geven ze aan niet gelukkig te zijn met de manier waarop zij moeten leven.
?

Een deze dagen laten ze ons hun huisje zien waardoor wij geconfronteerd zullen worden met hun waarheid. Hoe meer wij over deze mensen te weten krijgen, hoe meer stimulans er bij ons naar boven komt om hard te werken om deze mensen een stukje te kunnen helpen. Twee werkdagen zitten er op, maar wij zijn hier nog niet klaar!
Monique en Marjon

Woensdag even door Nairobi gelopen en de straat gezien waarde scheiding tussen arm en rijk heel duidelijk zichtbaar is. Daarna met eenklein vliegtuig naar Lamu gevlogen. Vanuit het vliegtuig zag je de grootstekrottenwijk van Nairobi  liggen en deduurste villax92s. Op Lamu stond een boot klaar om ons naar een eiland naar deoverkant te brengen. Op dit eiland wonen veel moslims.

Donderdag een mooie zeiltocht gemaakt en genoten van eentraditionele bbq op het strand en natuurlijk een duik genomen in de Indischeoceaan.

De volgende dag  metde boot en alle bagage op naar het vaste land. Daar stond een busje en jeepklaar om ons naar Mpeketoni te rijden. Al  snel zagen we de eerste apen, maar ook delemen hutjes waar de mensen wonen.

Ongelooflijk iedereen zwaait als we langs rijden, alsof weheel belangrijk zijn. Indirect zijn we dat misschien ook, want zonder Wim en sponsors kunnen er geen scholengebouwd worden. Na  ruim een uur kwamenwe aan op Farmers Court. Wat een tuin zeg, ze verbouwen hier echt van alles. xb4sMiddags achterin de pick-up naar een school gereden, waar we een geweldigontvangst met zang en dans kregen. Vervolgens door de jungle naar een andereschool x91Mini Valleyx92. Marielle vond de jungle wel wat weg hebben van hetStaalduinse bos.

Op deze school zitten ook kinderen die uit Sefu komen, waarwe morgen gaan bouwen. Sommige kinderen moeten een afstand van 10 km afleggen,lopend en vaak op blote voeten  om bijMini Valley te komen. Veel kinderen op deze school komen uit Sefu en als denieuwe school gereed is hoeven deze kinderen dus een stuk korter te lopen. Het belangvan een school in Sefu is nu wel duidelijk geworden. Morgen om 10 uur gaan wede 1^e steen leggen en gaat het echte werk beginnen. We zijn er klaarvoor!!

Groetjes Marina en Celine en natuurlijk de rest van degroep!!

Vandaag een verslag over dinsdag 6 juli, vanuit mijn beleving.

Maandag was het dan zover: ik vertrok naar Kenia met een groep van 13 man. Het wekkertje ging lekker vroeg, want half acht hadden we afgesproken op Schiphol. Eenmaal daar kwam iedereen een voor een binnen druppelen. Fotox92s werden genomen, zoenen werden gegeven aan de achterblijvers en zoenen werden ontvangen van de achterblijvers. Daarna gingen we toch echt de douane door en gingen we op zoek naar een lekkere kop koffie of thee. De sfeer in de groep was gelijk al goed, wat mooi is om te zien omdat het toch bestaat uit mensen van verschillende plekken en dus is niet iedereen bekend. (Nu heb ik uiteraard in de 4 maanden dat ik weg was wat bijeenkomsten etc. gemist dus ik spreek denk vooral voor mezelf..) Afin, we gingen nu eindelijk als groep op reis, en wat hadden we er allemaal zin in.
Na een voorspoedige vlucht van zeven uur en 20 minuten, waarin we uitermate goed verzorgd werden door de stewards en stewardessen, landden we in Nairobi. Helaas was het donker waardoor we nog niet veel konden zien, maar dat kwam de dag erna..

Zo x91normaalx92 als de stad eruit zag waar het hotel zich bevond, zo bizar waren de omstandigheden na een half uur rijden. We gingen eerst straatkinderen bezoeken in Ruiru. Tijdens de rit zag je het landschap langzaam veranderen van een stad met grote gebouwen tot natuur met hier en daar een x91huisx92. Uiteindelijk reden we een krottenwijk in waar we uiteindelijk uitkwamen bij het opvanghuis voor straatkinderen. Naast het opvanghuis bevindt zich een basisschool. Het x91schoolpleinx92 hiervan moesten we eerst passeren voor we bij de straatkinderen kwamen. Zodra het hek geopend werd renden de kinderen naar ons toe. Het eerste wat ik zei was: x91Ik wil ze allemaal adopterenx92. Zoveel kinderen, enthousixe1ste kinderen. Ze gaven allemaal een handje of een high five en vonden de fotox92s die gemaakt werden geweldig. Na enkele minuten ging de schoolbel en renden de kinderen naar binnen. Ze zwaaiden zolang ze konden maar daarna waren ze toch echt uit beeld. Hoewel er buiten nog enkele kinderen overgebleven waren, die ik het liefst mee naar huis had genomen, liepen we verder naar de straatkinderen.
Zo uitgelaten als de schoolkinderen waren, zo verlegen waren de straatkinderen. Ze zaten op een rijtje en bleven stug zitten. Maar nadat wij ze allemaal persoonlijk begroet hadden werden ze wat losser en kwamen er zelfs fotomodelletjes tot leven. Exe9n foto was voor sommigen niet genoeg, nee, ze wilden continu op de foto, en poseren uiteraard. En na elke foto was het: x91let me look!x92, waarna ineens een groepje kinderen om je heen kwam staan die de foto wilden zien.
De ontmoeting en confrontatie met de kinderen was onbeschrijfelijk. Enerzijds was het mooi, anderzijds heel verdrietig. En dat was alleen nog maar de ontmoeting met de kinderen. Er kwam een moment dat Wim zei: x91Nu gaan we jullie de slaapplek laten zienx92. En natuurlijk verwacht je daar niet veel van, het zijn ten slotte straatkinderen. Maar als je daar eenmaal bent, met de kinderen nog aan je hand, dan is het toch schokkend. Een hoekje op de stoffige vloer met wat begroeiing, een paar zakken die dienen als deken en thatx92s it. Een plekje van enkele vierkante meters waar dus een horde kinderen slaapt. Ongelooflijk, onwerkelijk. En terwijl wij staan te kijken naar hun slaapplaats staan de kinderen te lachen en te geiten wat mij doet denken: x91dit kan nietx92. Maar het kan dus wel, ik heb het gezien, wij hebben het gezien. Dat is hun situatie, dat is hun leven. Ze weten niet beter, en wat is dat triest om te realiseren. Onderweg terug naar het opvanghuis hield ik de handjes nog steviger vast. Want het besef dat ze echt niks hebben, vaak ook geen ouders, dat dringt pas langzaam echt door. Wat een liefde missen die kinderen. Niet gek dus dat ze naar je hand grijpen, vragend om aandacht. Een heftige ochtend, maar ik had het niet willen missen.

x92s Middags verplaatsten we ons naar het weeshuis dat Wim steunt, in een krottenwijk van Nairobi, om met de kinderen te spelen en we gingen er bbqx92en. Bij aankomst waren de meisjes er nog niet, want zij zaten nog op school. Dit was een goede mogelijkheid voor Wim om ons het huis van binnen te laten zien. Een groot gebouw, maar zo kaal, zo kil, zo grauw. Ik werd er zowat een beetje eng van, maar het blijft natuurlijk altijd beter dan de straat.
Na de rondleiding kregen we in het huis van de zusters een beschrijving van xe9xe9n van de zusters. Ze vertelde hoe het in zx92n werk ging, wat ze deden etc. Er was ruimte voor het stellen van vragen en daarna raakten we in gesprek over de projecten van Wim.
Toen duidelijk werd dat de kinderen uit school kwamen gingen we naar buiten. Sommige kinderen reageerden uitgelaten, sommigen waren erg verlegen. Maar ook die laatsten werden al gauw enthousiast en in no time stonden we met ze te dansen, te zingen en te voetballen. Wat een blijdschap straalden ze uit en wat een energie kreeg ik daarvan. Er werden achter elkaar andere spelletjes bedacht en de kinderen bleven liedjes zingen en dansen. Marixeblle had twister meegenomen voor de kids, wat vonden ze dat geweldig. Ellen had scoobydoo (?) touwtjes meegenomen, en ook dit was een succes. Ik wist nog hoe het moest, dus ik ging er voor zitten. De meisjes wilden het leren, maar dit viel nog niet mee. Na een half uur snapte sommigen het nog niet, maar ik deed het met plezier. Exe9n meisje hing heel de middag al om me heen en kwam nu half bij me op schoot zitten, ze liet me niet meer los. Het maakt zoveel los van binnen, wat een ervaring. En wat zorgen de kinderen goed voor elkaar, dat bleek in alles. Zelfs toen het donker werd en het wat afkoelden zeiden twee meisjes tegen mij: x91wherex92s your sweater? Itx92s getting coldx92. Ze houden alles en iedereen in de gaten, ze zorgen voor iedereen. Zo mooi om te zien.
Gister was voor hun xe9xe9n groot feestje. Vermaak en plezier, en een goed stuk kip van de bbq. Ik had respect voor hoe die meisjes die kippenpoten wisten leeg te kluiven, want ze waren behoorlijk stug en taai. Ik heb echt mx92n best gedaan, maar ik kreeg het er niet van af. En die meisjes maar lachen..
Toen we klaar waren met eten was het voor ons tijd om te gaan. We bedankten de zusters en de kinderen voor de geweldige middag en zij bedankten ons. Toen ik mx92n tas van de grond pakte om hem op mx92n rug te doen dacht ik: x91deze kinderen zie ik nooit meerx92. Dat was wel even slikken, want je gaat spontaan van die kinderen houden. Bij het uitlopen van de eetzaal kwam het meisje wat mij niet los kon laten om het hoekje staan en zwaaide naar me met een verlegen gezichtje. Ik liep naar haar toe, gaf haar een laatste aai over de bol en liep weg. Wat een gevoel. Wat een moment. Wat een dag.

In het busje terug naar de stad heb ik de hele middag nog eens afgespeeld in mx92n hoofd. Even een moment van rust om het eens te laten bezinken. Eenmaal in de stad kwam de uitlaatklep voor iedereen: de halve finale van het WK. Een enorme knop moest omgedraaid worden, want je zit meteen weer in een hele andere wereld. Een onwijs dubbel gevoel overheerste bij mij, maar de vreugde bij het schitterende doelpunt van Giovanni was zeker niet minder klein. Het hele cafxe9 werd bij elkaar gejuicht, en ook de Kenianen juichten met ons mee. Toen ze wonnen kon het helemaal niet meer stuk. Ook al begonnen wij te vroeg met de polonaise, want die rare scheids ging even iets langer door dan nodig was, het maakte niet uit. We dansten in het rond en ik omhelsde een Keniaanse die bij ons kwam staan juichen. We zijn door. We staan in de finale, en wel tegen Spanje. Ik roep al maanden dat Nederland tegen Spanje in de finale komt (hoe zou dat toch komen..), en het is nog zo ook. Ik roep ook al lange tijd dat wij gewoon Wereldkampioen worden, dus ik denk dat ik daar ook gewoon gelijk in ga krijgen. Naja, dat hoop ik vooral.
Zondag zullen we het zien. Tot die tijd relativeer ik terug op basis van wat ik heb gezien: voetbal is niet belangrijk.

Monique Ton